من مونا هستم؛ ۳ سال و ۴ ماه و ۱۹ روزه!
قالیشویی بانو_هدر
رستوران پارسیان_D
قالیشویی بانو_هدر
رستوران پارسیان_D
ایرانیان - F داخلی موبایل111
کلینیک زیبایی پارسیس_f موبایل
قالیشویی بانو_هدر
رستوران پارسیان_D
پارسیس - f تبلت
دکتر استرکی_1
استخدام_1
کتاب لند_1
اپیلاسیون نانا 1
کتاب لند_3
دکتر استرکی_3
استخدام_3
اپیلاسیون نانا 3
استخدام_4
دکتر استرکی_4
کتاب لند_4
اپیلاسیون نانا 4
اپیلاسیون نانا 2
استخدام_2
کتاب لند_2
دکتر استرکی_2
ایرانیان - F داخلی1111
کلینیک زیبایی پارسیس_f
۱۱۴۹۵۹۰
۰۹ شهريور ۱۴۰۰ - ۰۶:۴۹
۹۲۸۴
قصه زنی که بعد از ۲۴ سال مصرف مواد، گورخوابی و ... با تلنگر یک بچه ۳ ساله به زندگی برگشت.

روزنامه خراسان - الهه توانا:«من مونا هستم. ۵۰ ساله‌ام، اهل قزوینم و تا کلاس سوم ابتدایی درس خواندم. ۲۴ سال مواد مصرف کردم، اما سه سال و چهار ماه و ۱۹ روز است که پاکم. من حالا در مرکز «نور سپید هدایت» که کارش حمایت از زنان آسیب دیده است، مددکارم، اما راه درازی را طی کردم تا به این نقطه برسم. امروز می‌خواهم قصه زندگی‌ام را برای‌تان تعریف کنم».

هشدار: پرونده امروزشامل مطالب ناراحت کننده‌ای است و خواندنش به افراد کم سن و حساس توصیه نمی‌شود.

من مونا هستم؛ ۳ سال و ۴ ماه و ۱۹ روزه!

روزی ۲۵ بار تزریق می‌کردم

اولین سوالی که به ذهنت می‌رسد، احتمالا این است که ماجرا از کجا شروع شد. ۱۴ ساله بودم که شوهرم دادند. بچه ۱۴ ساله چی از زندگی سرش می‌شود؟ با شوهرم به مشکل خوردم و به خانه پدرم پناه بردم. توی خانه شوهر کتک می‌خوردم، خانواده هم زد توی سرم. مرا برگرداندند و گفتند زن باید حرف شوهرش را گوش کند، باید بسوزد و بسازد، با لباس سفید رفتی، با کفن بیرون می‌آیی. یک روز شوهرم توی خیابان جلوی در و همسایه کتکم زد. خبرش به گوش برادرهایم رسید. گفتند آبروی‌مان را بردی. شنیدی بعضی‌ها می‌گویند سر دو راهی ماندم؟ من سر ۱۰ راهی مانده بودم. گفتند بچه بیاوری، اوضاع خوب می‌شود. ۱۸ سالم نشده بود که دو تا بچه داشتم. کتک می‌خوردم. با حقوق بخور و نمیر شوهرم می‌ساختم.

بچه‌های مردم لباس‌های آن‌چنانی می‌پوشیدند، بچه‌های من هم دل‌شان می‌خواست، اما صدایم درنمی‌آمد. خودم هم اصلا شبیه دختر‌های جوان و تازه عروس‌ها نبودم. حتی اجازه نداشتم بروم آرایشگاه. موقع عروسی برادرم، به اصرار اطرافیان، ابروهایم را اصلاح کردم. تا یک ماه توی خانه‌ام خون راه افتاد. هر شب کتک می‌خوردم. تحمل کردم، تحمل کردم، تحمل کردم و یک روز از خانه زدم بیرون. بچه هایم، جگرگوشه هایم را گذاشتم و آمدم تهران. دخترم آن موقع سه ساله بود و پسرم دو ساله. خودم هنوز ۱۹ سالم نشده بود. توی تهران نه کسی را داشتم و نه جایی برای رفتن. دوستی پیدا کردم و مدتی توی خانه‌اش ماندم. سر و کله یک مزاحم پیدا شد، بهش محل نمی‌گذاشتم، اما دست بردار نبود. یک روز افتاد دنبالم و خانه دوستم را پیدا کرد. اثاث زندگی‌مان را برد و ما را کتک زد. رفتیم شکایت. هر روز می‌رفتیم و می‌آمدیم. با مأموری که مرتبط با پرونده بود، آشنا شدم. از من خوشش آمد و بعد فهمیدم خلاف می‌کند. مواد می‌فروخت.

من هم شدم همکارش. اعتیاد هم داشت، ولی باعث اعتیاد من او نبود. درست است که توی خانه او معتاد شدم، ولی وقتی شروع به مصرف کردم، خانه نبود. رفته بود مأموریت. با تزریق هروئین و کراک شروع کردم. اوایل دو ماهی یک بار تزریق می‌کردم، اما کم‌کم مصرفم آن قدر بالا رفت که رسید به روزی ۲۵ بار تزریق. ۱۰ سال تمام تزریق کردم، بعد افتادم به «دودی». بعد هم دیگر همه جور موادی کشیدم، ما می‌گوییم «هفته به جا». ۱۴ سال هم این طوری گذشت.

یک بچه ۳ ساله باعث ترک کردنم شد

یک روز رفته بودم نانوایی. ما معتاد‌ها که می‌دانی دیگر، کتک خورمان ملس است. هر کی از راه می‌رسد، یکی می‌زند توی سرمان. من هم کتک زیاد خورده بودم، بینی‌ام چند بار شکسته بود و خیلی داغون بودم. توی صف نانوایی، یک مادر با بچه سه ساله‌اش ایستاده بود. بچه تا من را دید، گفت: «مامان، لولو» و پشت سر مادرش قایم شد. منی که آن همه کتک خورده بودم، آن همه حرف شنیده بودم، همه چیزم را برای مواد گذاشته بودم و هیچی برایم مهم نبود، از حرف یک بچه سه ساله دنیا روی سرم خراب شد. نان نگرفتم و همین که برگشتم خانه، ورد «می‌خوام ترک کنم» برداشتم، اما کی قبول می‌کرد؟ همه می‌گفتند «ترک برای تو سینه قبرستونه»، «دوباره برمی‌گردی»، «مواد بهت مزه نمی‌ده. می‌خوای ترک کنی که دوباره حال بده».

من مونا هستم؛ ۳ سال و ۴ ماه و ۱۹ روزه!

گوشم به این حرف‌ها بدهکار نبود. خود معرف رفتم کمپ. روز پنجم، سکته کردم، ولی مونا باید ترک می‌کرد. سه ماه بعد از کمپ آمدم بیرون و دوباره افتادم بین موادی ها. جای دیگری نداشتم بروم. ۱۵ روز وسط مواد بودم، اما لب نزدم. به کمپی که تویش ترک کرده بودم، زنگ زدم و گفتم جایی برای ماندن ندارم. پرسیدند «مواد زدی؟»، گفتم نه. گفتند نیم ساعت وقت بده. بعد نیم ساعت خانم «علیزاده» را به من معرفی کردند. مدیر مرکز «نور سپید هدایت» که من، مادر صدایش می‌کنم.

حالا بیشتر از سه سال است که در این مرکز هستم. اوایل روی همین تخت‌هایی می‌خوابیدم که مال مددجوهاست. مادر زیر بال و پرم را گرفت. به من قالی‌بافی و چرم‌دوزی و خیاطی یاد داد. کم‌کم شدم مددیار و حالا سرشیفت مرکزم. فکر نکنی به همین سادگی‌هاست.

وقتی آمدم این‌جا، ۳۸ کیلو بودم. اگر قیافه‌ام را می‌دیدی، فکر می‌کردی همان لحظه از پای مواد بلند شدم، اما خانم علیزاده طوری با روی باز از من استقبال کرد که باورم نمی‌شد. قبلش اگر کسی می‌خواست صدایم بزند، می‌گفت: «زنیکه» یا «کارتن خواب»، ولی مادر، اسمم را صدا کرد. هویتم را به من برگرداند. وقتی از خانه زدم بیرون، شناسنامه نداشتم. تازه اگر می‌داشتم هم جرئت نمی‌کردم رو کنم. می‌ترسیدم خانواده‌ام پیدایم کنند. هرجا می‌رفتم، یک اسم داشتم. این جا بود که هویت پیدا کردم، شناسنامه گرفتم و دوباره مونا شدم. حالا شغل دارم، بیمه هستم و دارم درس می‌خوانم.

یک آدم دیگر شدم

این جا یک مرکز خیلی بزرگ است. چهار تا خوابگاه داریم. خوابگاه یک، مال مصرف کننده‌هاست که بیرون مصرف می‌کنند و می‌آیند این جا بهشان خدمات می‌دهیم؛ یعنی روزی سه وعده غذای گرم، دو بار میان وعده، لباس تمیز، حمام و وسایل بهداشتی. خوابگاه ۲، مال خانم‌های آسیب دیده و خانم‌های میان‌سال است؛ کسانی که در خانه مشکل دارند یا خانواده قبول‌شان نمی‌کند و جایی ندارند. خوابگاه ۳، مال مادرهاست؛ زنان باردار و مادران معتادی که بچه کوچک دارند. خوابگاه ۴ هم مال خانم‌های بهبود یافته است، یعنی افرادی مثل من. برای بهبود یافته‌ها کارگاه خیاطی، دار قالی، کارگاه سنگ و کلاس چرم دوزی داریم و بیشتر پرسنل مرکز هم همین بهبودیافته‌ها هستند.

شاید فکر کنی یک مصرف کننده در چنین مرکزی چه کاری ازش برمی‌آید. من حرف مددجو را بیشتر از هرکسی می‌فهمم. وقتی پای درددلش می‌نشینم، می‌فهمم دلش از کجا پر است. سرزنشش نمی‌کنم. کاری می‌کنم که آرام شود. یک معتاد بیشتر از هر چیز محبت کم دارد؛ چه میلیاردر باشد، چه کف خواب خیابان. شنیدی می‌گویند معتاد‌ها خطرناک اند؟ اما نمی‌دانی همین آدم‌ها اگر دست نوازش روی سرشان کشیده شود، چقدر با معرفت‌اند.

من مونا هستم؛ ۳ سال و ۴ ماه و ۱۹ روزه!

من در زمان مصرفم، خون‌آشامی بودم که بیا و ببین. کسی جرئت نداشت بگوید بالای چشمت ابروست! مجبور بودم، باید توی خیابان پر از گرگ از خودم دفاع می‌کردم. اصلا کجا محبت دیده بودم؟ تا چشم باز کردم، عروس شدم. تا به خودم آمدم، دوتا بچه توی دامنم بود و بعدش هم که آواره کوچه و خیابان شدم. وقتی طعم محبت را چشیدم، یک آدم دیگر شدم. گاهی به خودم می‌گویم دیدی مونا تو خون‌آشام نبودی؟ دیدی وحشی نبودی؟ فقط سرخورده بودی.

خانواده‌ام من را تهدید به مرگ کردند

فکر کردم حالا دیگر وقتش رسیده برگردم خانه. نه که بمانم، فقط می‌خواستم خبری از خانواده‌ام بگیرم. یکی از خواهرهایم را پیدا کردم. بعد از این همه سال باز همان آش بود و همان کاسه. بهم حمله کردند. گفتند می‌کشیمت. گفتند ما اصلا مونا نمی‌شناسیم. کسی با من حرف نزد فقط شنیدم که بچه هایم ازدواج کرده‌اند و بچه‌دار شده‌اند. آرزویم این بود که یک بار بچه‌هایم را ببینم، اما هیچ سراغی ازشان نداشتم. روز تولد مادر، توی دفتر نشسته بودیم که یک آقای جوان رعنا وارد شد. مادر گفت مونا این آقا خیّر است و می‌خواهد به مرکز کمک کند. بهش گفتم عاقبت به‌خیر شوی که از امثال ما حمایت می‌کنی. هیچی نگفت. سرش را انداخت پایین و رفت. دلم شور زد.

وقتی دوباره برگشت، داشتم برای مادر تعریف می‌کردم که پسرم یک زخم زیر چشمش دارد که خیلی خوشگلش کرده. خواهرش با ملاقه زد‌ه بود زیر چشمش و جای زخم، مثل خال روی صورتش ماند. آقایی که گفته بودند خیر است، روی صندلی کنار من نشسته بود و این را که شنید با گریه رفت بیرون. دیگر ندیدمش تا چند وقت بعد که مادر همه‌مان را به عمارتی دعوت کرد. دیدم آن آقای خیر هم آمده. خودش را انداخت توی بغلم. خیلی تعجب کردم.

مادر هی می‌گفت «مونا، محسنه!» و من نمی‌فهمیدم محسن کیست. یکهو دیدم مادر با زانو افتاد روی زمین و داد زد: «پسرته». دیگر نفهمیدم چی شد. بعدا برایم تعریف کردند که خانم علیزاده یک ماه توی اینترنت دنبال پسرم می‌گشته. اوایل قبول نمی‌کرده من را ببیند، اما آن قدر با او حرف می‌زنند که بالاخره راضی می‌شود. چند وقت بعد پسرم من را به خانه‌اش دعوت کرد. می‌ترسیدم بروم. می‌گفتم مبادا نقشه باشد؟ نکند با برادرهایم همدستی کرده و می‌خواهند گیرم بیندازند؟ اوهام بود، مال چیز‌هایی که سرم آمده بود. مادر، من را برد خانه پسرم و بعد با هم برگشتیم. از دخترم هیچ خبری ندارم، ولی حالا دیگر با پسرم در ارتباطم.

حالا همان مونایی هستم که دوست داشتم

وقتی تصمیم به ترک گرفتم، این روز‌ها را نمی‌دیدم. پیش خودم می‌گفتم حالا ترک کردی، بعد می‌خواهی چه کار کنی؟ اصلا خبر نداشتم چنین خوابگاه‌هایی برای معتاد‌ها وجود دارد. اگر هم جایی بود، پول می‌گرفتند و من پولی نداشتم. یادم می‌آید ۵۰ روز از ترک گذشته بود، به خودم گفتم مونا از این جا رفتی بیرون، می‌خواهی کجا بروی؟ با این قیافه کی تو را قبول می‌کند؟ کجا به تو کار می‌دهند؟ همان مونا که حالا برای خودش کسی شده، هر روز از خودش می‌پرسد تو که امروز داری یک همدرد را می‌بری حمام، همان کسی هستی که محتاج کمک دیگران بودی؟ شاید اگر کسی حمایت می‌کرد، مونا زودتر از این‌ها به خودش می‌آمد.

من مونا هستم؛ ۳ سال و ۴ ماه و ۱۹ روزه!

مونا خیلی کتک خورد، خیلی آوارگی کشید، حسرت خیلی چیز‌ها را داشت، خیلی خفت کشید و دوری خانواده و بچه‌هایش را تحمل کرد. یک لیوان، اندازه یک پارچ ظرفیت ندارد. پر که شد، سرریز می‌شود. من هم آن وقت‌ها سنی نداشتم. عقلم نمی‌رسید و اگر می‌دانستم قرار است این همه بدبختی بکشم و این همه آسیب ببینم، می‌ماندم و تحمل می‌کردم. حالا همان کسی شده‌ام که دوست داشتم. همیشه توی جلسه‌های کمپ می‌گفتم وقتی ترک کنم دوست دارم به همدردهایم خدمت کنم، اما خب بیشتر عمرم رفت. تازه خیلی از دردهایم دارد کم‌کم سر باز می‌کند. بماند که همه چیز زندگی‌ام از وقتی خانه پدرم بودم تا روزی که از خانه بیرون زدم، هر شب مثل هیولا جلوی چشمم رژه می‌رود. همه مصرف کننده‌ها همین طوری‌اند. ما وقتی پاک می‌شویم، هزار و یک دردسر داریم.

عقده‌های‌مان سر باز می‌کند، زخم‌های‌مان تازه می‌شود و کلی خواسته داریم. وقتی مواد مصرف می‌کنیم، سرمان توی لاک خودمان است. فقط چشم‌مان را باز می‌کنیم که مواد بزنیم. بعد پاک شدن، به خاطر درد‌هایی که کشیده‌ایم، حساس می‌شویم و هر چیزی ناراحت‌مان می‌کند. کی می‌تواند ما را تحمل کند؟ چند نفر مثل خانم علیزاده پیدا می‌شوند؟ اگر چهار لیتر خون توی بدنم باشد، هدیه به اوست. هر زمان اراده کند، مدیونش باشم اگر با جان و دل ندهم.

اصلا کاری به حرف من نداشته باش. اگر تو جای من بودی، این کار را برایش نمی‌کردی؟ خانم علیزاده بود که به من و آدم‌های مثل من زندگی دوباره داد. مونایی که هیچ کس حسابش نمی‌کرد، حالا سه سال است که دست دیگران را می‌گیرد. مادر هرسال، سالگرد پاکی‌ام را برایم تولد می‌گیرد. برای من. من که اصلا نمی‌دانستم تولد چی هست و حسرت یک جشن روی دلم مانده بود.

بعد از ۲۴ سال رنگ‌های زندگی را می‌بینم

این همه از تقصیر بقیه گفتم، فکر نکنی خودم را خطاکار نمی‌دانم. من خیلی خسارت زدم؛ به مردم، به کسانی که با آن‌ها زندگی می‌کردم، به کسانی که با آن‌ها مواد می‌زدم. یک مدت از خانه‌ها سرقت می‌کردم. الان نمی‌توانم آن خسارت‌ها را جبران کنم، ولی می‌توانم این جا به همدرد خودم خدمت کنم. شاید خدا گوشه چشمی به من داشته باشد، شاید هم من را نبخشد، ولی به خودم قبولاندم چه خدا از سر تقصیرت بگذرد چه نه، می‌ماند برای آن دنیا.

در همین دنیا تلاشت را بکن. همان طور که دوست داشتی دست نوازش روی سرت کشیده شود، به همدردت محبت کن. می‌دانم که مقصرم، ولی حالا می‌خواهم تا جایی که توان دارم، جبران کنم. حالا زندگی برایم یک جور دیگر شده است. در ۲۴ سالی که مواد می‌زدم، رنگ را تشخیص نمی‌دادم. بهار و زمستان برایم فرقی نداشت. روزم شب می‌شد و شبم روز. چند وقت پیش با مادر رفته بودیم گشت. ما به کارتن خواب‌های بیرون هم خدمات می‌دهیم.

برای‌شان غذا و لباس می‌بریم و مادر برای‌شان کانکس دست‌شویی و حمام گذاشته. داشتیم از گشت برمی‌گشتیم که یک دفعه گفتم مادر نگاه کن، درخت‌ها هرکدام یک رنگ‌اند. بهار بود. بعد از ۲۴ سال اولین‌بار رنگ‌ها را دیدم. موقع آب خوردن، دستم را می‌گیرم زیر شیر و آب را لمس می‌کنم. الان می‌فهمم وقتی پاک باشی، زندگی قشنگ است. قبلش زندگی تیره و تار بود. همه چیز سیاه بود. اصلا زندگی را نمی‌دیدم.

انتشار یافته: 40
در انتظار بررسی:15
Iran (Islamic Republic of)
07:16 - 1400/06/09
احسنت برشما
پاسخ ها
بدون نام
Iran (Islamic Republic of)
۰۹:۵۵ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۹
کاش پدر من هم ترک کنه بعد سی و خورده ایی سال
میتی از مشد
Iran (Islamic Republic of)
۱۲:۲۶ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۹
خداوند به حامیان این مکان ها عمر با عزت بده
فرشته ای بنام عادل . شیطانی بنام فروغی
Iran (Islamic Republic of)
۱۲:۲۸ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۹
حامیان این مراکز خیریه فرشته ها هستند که ما در اسمان ها دنبالشان میگردیم ولی انها کنار ما هستند همین نزدیکی ها
یاعلی
Iran (Islamic Republic of)
۱۴:۳۶ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۹
آدمهای مثل خانم علیزاده افتخار این میهن هستن...ایکاش کسانی مثل خانم علیزادهها قدرت و پست مقام کلیدی توی این مملکت داشتن تابه واسطه ایشان مشکلات اجتماعی کمرنگتربشه..خواهرعلیزاده
بدون نام
Iran (Islamic Republic of)
۱۴:۴۰ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۹
خداروشکراولین جای هست که تمام کامنتهای ثبت شده مثبت و انرژی بخشه..وارلحنهای بدخبری نیست..ایرانی واقعی نامبر وانه...دم همه تون گرم
بدون نام
Iran (Islamic Republic of)
۱۴:۵۰ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۹
واقعا دمت گرم و بیشتر دم پسرت گرم
Iran (Islamic Republic of)
07:49 - 1400/06/09
آفرین بر اراده شما.خانم علیزاده هم یک فرشته واقعی هستند.واقعا خداوند به ایشان عمر بابرکت بدهند که درجهت اصلاح چنین افرادی قدم برمیدارند.
Iran (Islamic Republic of)
08:37 - 1400/06/09
انسان مهربان، در زمین فرشته میشود.
Iran (Islamic Republic of)
08:47 - 1400/06/09
خدا به همه معتادها کمک کنه تا مثل ایشون از منجلاب در بیاند
Iran (Islamic Republic of)
09:06 - 1400/06/09
خدا نگه دارتون باشه...با تمام وجودم برا سلامتی شما و مادر دعا میکنم....و برای تمام مددجویان...
Iran (Islamic Republic of)
09:09 - 1400/06/09
هزاران آفرین بر این اراده
Iran (Islamic Republic of)
09:33 - 1400/06/09
خدا به این مرکز خیر بده
Iran (Islamic Republic of)
09:41 - 1400/06/09
به امید بهبودی همه اونهایی که اسیر اعتیاد شدن
Iran (Islamic Republic of)
09:56 - 1400/06/09
انشالله از این به بعد زندگی روی خوشش رو بیشتر بهت نشون بده
پاسخ ها
سکوت
Iran (Islamic Republic of)
۱۸:۰۷ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۹
ااحسنت به شما
Iran (Islamic Republic of)
10:12 - 1400/06/09
میگن اعتیاد بلای خانمان سوزه راست میگن گریم گرفت از شرایط خانم مونا ولی خوشحال کنده بود آخرش احسنت به ارادش
Iran (Islamic Republic of)
10:48 - 1400/06/09
زنده باد خانم علیزاده .
Iran (Islamic Republic of)
10:58 - 1400/06/09
دمت گرم . و متآاسفم برای همچین خانواده هایی که حرف از آبرو میزنن ولی آبروی خودشان را ول میکنن
Iran (Islamic Republic of)
11:45 - 1400/06/09
منم برای شما دعا میکنم عاقبت به خیر شوید
Iran (Islamic Republic of)
12:57 - 1400/06/09
اون شوهر و اون برادرها بی وجدانترینن. خدا به مادر خیر بدهد.
Iran (Islamic Republic of)
13:24 - 1400/06/09
بسیار عالی بود ، سپاس از خانوم علیزاده عزیز
Iran (Islamic Republic of)
13:25 - 1400/06/09
امیدوارم همین طور پاک بمانی خداوند به تمام معتادان کمک و انگیزه ترک بده.
Iran (Islamic Republic of)
13:32 - 1400/06/09
خوشحال شدم حداقل یک هموطن به لطف افراد خیر زندگی خود را نجات داد
Iran (Islamic Republic of)
13:54 - 1400/06/09
دمت گرم نوش جونت باشه پاکیت فقط برای امروزت زندگی کن
Iran (Islamic Republic of)
14:01 - 1400/06/09
بهترین ها رو برات آرزو میکنم ،ممنون از خانم علیزاده
Iran (Islamic Republic of)
14:10 - 1400/06/09
لعنت به خانواده هایی که دختران و پسرانشان را اینجوری بدبخت می کنن خدارو شکر که قبل از مرگ از اون زندگی نجات پیدا کرد و حالا وقت برای جبران داره
Iran (Islamic Republic of)
14:57 - 1400/06/09
مونا خانم به تون تبریک می گم
و انشا... موفقیت تون روز افزون باشه
خانم علیزاده چه جور فرشته شدید
Iran (Islamic Republic of)
14:57 - 1400/06/09
هزار افرین شیر زن قهرمان سرکار خانم محترم مونا خانم و بیشتر مادرررر
Iran (Islamic Republic of)
15:51 - 1400/06/09
زنده باشی مونا خانم
Iran (Islamic Republic of)
16:09 - 1400/06/09
الهی از این پس بهترینها نصیبت بشه..
پاسخ ها
الماس
Iran (Islamic Republic of)
۱۷:۱۷ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۹
مافیای مواد در کنار تجارت مواد کار خیر هم انجام میده البته ازهمان سود مواد این همه کمپ و گرم خانه کی به خاطر داره در هر شهر کوچک وبزرگی چندتا هست چه خبره چقدر معتاد داریم چرا کسی علیه این مسائل کاری نمی کنه این مهمه وگرنه این جور محلها وآدما همیشه هستند هر چند برای ایجاد تعادل ا ونهارو بسیج میکنن تا ظاهر جامعه بیشتر به گند کشیده نشه وگر نه اصل خدمت مبارزه با مواد نه این کارا
Iran (Islamic Republic of)
16:13 - 1400/06/09
خدا رو شکر که عاقبت به خیر شدی مونا خانم
دم همگیتون گرم
خدا بهتون شادی و سلامتی و خیر و عزت بده
کاش با خانم علیزاده که لقب مادر واقعا برازندشونه هم مصاحبه میکردین
Iran (Islamic Republic of)
16:29 - 1400/06/09
الهی که همه ی معتادا ترک کنن.چه مظلومن بچه هایی که این وسط قربانی اعتیاد پدر یا مادرشون میشن کاش خدا معجزه ای کنه برای همه
Iran (Islamic Republic of)
21:38 - 1400/06/09
درسته سن من با سن شما هم خوانی نداره موناخانم ولی زندگی الان من خیلی شبیه زندگی سابق توعه
آفرین به ارادت فقط وفقط زندگیییییی کن
Iran (Islamic Republic of)
23:14 - 1400/06/09
آفرین هرچی از خدا بخواهی بهت بده و آفرین به خانم علیزاده
Iran (Islamic Republic of)
08:34 - 1400/06/11
انسان واقعي يعني امثال سركار خانم عليزاده بعد يك سري اجنبي پرست ميگن آنجينا جولي
نام:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز: 450
قوانین ارسال نظر
بانک اطلاعات مشاغل تهران و کرج
تاپ لپتاپ_1
بهمن پور_داخلی1
شیرآلات زمانی_1
شیرآلات زمانی_3
بهمن پور_داخلی3
تاپ لپتاپ_3
بهمن پور_داخلی4
شیرآلات زمانی_4
تاپ لپتاپ_4
بهمن پور_داخلی2
شیرآلات زمانی_2
تاپ لپتاپ_2
پارسیس_فوتر موبایل ساختمان
آیلین_فوتر موبایل بلفارو
دکتر عارفی - موبایل فوتر
قالیشویی محتشم کاشان_فوتر موبایل
شفا_فوترموبایل
رستوران باغ بهشت_فوتر موبایل
رستوران پارسیان_فوتر موبایل
فنی آتل_فوتر موبایل
قالیشویی نوین_فوتر موبایل
تدبیرکالا_فوتر موبایل
آف دکور _فوتر موبایل
کلینیک فرشته_فوتر موبایل
کیان برنا_فوتر موبایل
آیلین_فوتر موبایل کاشت ابرو
آیلین_تزریق چربی موبایل
قالیشویی بانو_فوترموبایل2
موسسه خیریه زهرا_فوتر موبایل
قالیشویی ادیب_فوتر موبایل
آف دکور _فوتر
تدبیرکالا_فوتر
کیان برنا_فوتر
شفا_فوتر
دکتر عارفی - فوتر
قالیشویی بانو_فوتر2
موسسه خیریه زهرا_فوتر
قالیشویی نوین_فوتر
قالیشویی ادیب_فوتر
فنی آتل_فوتر
کلینیک فرشته_فوتر
قالیشویی محتشم کاشان_فوتر
آیلین_فوتر بلفارو
رستوران باغ بهشت _فوتر
پارسیس_فوتر ساختمان
آیلین_تزریق چربی
آیلین_فوتر کاشت ابرو
رستوران پارسیان_فوتر