موگابه، بای بای!
۶۴۰۴۹۷
۱۳ آذر ۱۳۹۶ - ۱۱:۰۲
۸۰۸۴ 
بالاخره مسن ترین رییس جمهور مادام‌العمر دنیا راضی به کنار رفتن از قدرت شد
سال گذشته بود که حزب اتحاد ملی آفریقایی های زیمبابوه «رابرت موگابه» رهبر نود و دو ساله کشور را به عنوان نامزد ریاست جمهوری برای سال 2018 معرفی کرد. کنگره سالانه حزب «زانو پی اف» این نامزدی را اعلام کرد و رابرت موگابه گفت قصد دارد تا صد سالگی رییس جمهور باقی بماند و تقریبا همه داشتند آماده می شدند که یک دوره دیگر موگابه را به عنوان دیرینه ترین رییس جمهور آفریقایی تحمل کنند.
همشهری جوان - جواد حسینی نصر: سال گذشته بود که حزب اتحاد ملی آفریقایی های زیمبابوه «رابرت موگابه» رهبر نود و دو ساله کشور را به عنوان نامزد ریاست جمهوری برای سال 2018 معرفی کرد. کنگره سالانه حزب «زانو پی اف» این نامزدی را اعلام کرد و رابرت موگابه گفت قصد دارد تا صد سالگی رییس جمهور باقی بماند و تقریبا همه داشتند آماده می شدند که یک دوره دیگر موگابه را به عنوان دیرینه ترین رییس جمهور آفریقایی تحمل کنند.
 
هیچ فرد زیر چهل ساله زیمبابوه ای روزگار بدون رابرت موگابه را تجربه و تصور نمی کرد تا این که همه چیز به هم ریخت. موگابه به 2018 نرسید و در سی و هفتمین سال ریاست جمهوری اش ناگزیر به استعفا شد. هرچند او پیش از ریاست جمهوری تجربه شش سال نخست وزیری را هم از سر گذرانده بود و سرنوشت زیمبابوه عملا نزدیک به نیم قرن در دستانش بود. یک سال از اعتراضات شدید در کشوری بیچاره می گذشت. هر چند پیش از آن هم در سال 92 اعتراض هایی برای پیروزی چندباره موگابه در انتخابات همیشگی و تکراری انجام شده بود اما این بار یک هفته زمان لازم بود تا با فشار ارتش و مردم، رابرت نود و سه ساله ناچار شود صندلی سی و هفت ساله را تقدیم جانشین خود کند.

موگابه... بای بای! 
 
آقای امیدوار
 
تابستان امسال مردم زیمبابوه می ترسیدند در صورت مرگ موگابه بدون این که برای خودش جانشین انتخاب کرده باشد، کشور دچار ناآرامی می شود. موگابه در یک تجمع در چینهویی در جمع ده ها هزار تن از حامیانش گفت که پزشکان اخیرا با گفتن این که دارای استخوان بندی قوی و سالمی است، شگفت زده اش کرده اند. این در حالی بود که در یک سال گذشته سه بار به سنگاپور رفت تا آزمایش های پزشکی روتین را انجام دهد و چکاپ شود. رییس جمهوری نود و سه ساله زیمبابوه همچنین به حامیانش گفت: «این دقیقا چیزی است که من بهش ما می گویم رییس جمهورتان نمی رود. رییس جمهورتان نمی میرد، من بیمار نیستم بدن سالمی دارم و چهار ستون بدنم سالم است. من خیلی خوب و قدرتمند هستم.» موگابه گفت: «اگرچه برخی از مقام های حزب می خواهند جانشین من شوند اما من کسی را به حد خودم مقتدر و توانمند نمی بینم که بتواند جانشینم شود و اوضاع کشور را به دست بگیرد.»

وضعیت زیمبابوه
 
هنگامی که موگابه به اجبار ارتش و مردم مجبور به استعفا شد، بنا بر اظهارات منابع دولتی، حدود سه میلیون شهروند زیمبابوه به دلیل خشکسالی طولانی در معرض خطر گرسنگی قرار داشتند. نرخ بیکاری در زیمبابوه در حال حاضر بیش از 85 درصد است و بخشی از مردم به دلیل کمبود مواد غذایی از کرم ها، گیاهان و هرچه به دست شان برسد، تغذیه می کنند. این در حالی است که رابرت موگابه در مدت چهار دهه ماندن در مسند قدرت، دارایی زیادی انباشته است. با وجود این، موگابه در ابتدای ماه مارس از جامعه بین المللی درخواست کمکی یک میلیارد و چهارصد میلیون یورویی کرد. زیمبابوه از سال 1999 به بعد وام های خود را نپرداخته و از آن زمان در ابعادی وسیع از کمک های مالی محروم شده است. به تازگی صندوق بین المللی پول مذاکراتی را با دولت زیمبابوه برای ارائه یک بسته کمک مالی آغاز کرده است.

رقابت بیهوده
 
مورگان چانگرای چهار دوره تلاش کرد موگابه را از قدرت کنار بزند. چهار دوره رقابت انتخاباتی که آخرین مورد آن در تابستان سال 92 باز هم نافرجام ماند. مرداد 92 بود که چانگرای به عنوان نخست وزیر و نماینده حزب «جنبش تغییر دموکراتیک» تصمیم گرفت با موگابه نماینده حزب حاکم زانو پی اف به رقابت بپردازد. انتخاباتی که در نهایت نتیجه اش رای شصت و یک درصدی موگابه در مقابل رای سی و چهار درصدی «چانگرایِ» شد. حزب حاکم هم اکثریت پارلمان را در دست گرفت و چانگرای انتخابات را متهم به تقلب کرد. موگابه که سال گذشته شایعه درگذشتش پخش شد، در حال آماده شدن برای انتخابات سال آینده می شود که ارتش مجال این کار و عبور از 40 سال ریاست را به او نداد.

دردسرهای گریس
 
موگابه بیشتر از هر چیز از زن دومش که 41 سال از خودش جوان تر بود، ضربه خورد. موگابه در زمان به دست گرفتن قدرت در سال 1980 با همسر اولش سالی موگابه زندگی می کرد. سالی در سال 1992 و در شصت سالگی درگذشت و با این که همه می دانستند که رابرت موگابه با منشی خود گریس در ارتباط است و حتی بچه دار هم شده اند، این دو بالاخره در سال 1996 ازدواج کردند. گریس که سخت مال دوست و جاه طلب است، جشن ازدواج شکوهمند و پرخرجی به راه انداخت. او نه تنها با زندگی مجلل و خریدهای دیوانه وارش مورد نفرت جامعه است، بلکه هنوز داستان های زیادی از فساد اخلاقی و معاملات قاچاق او بر سر زبان هاست.
 
سالی مثل موگابه یک مبارز بود و در کنار رابرت، برای آزادی و استقلال کشوری به نام «رودزیای جنوبی» که تحت استعمار انگلیس بود، مبارزه می کردند. این دو در غنا با هم آشنا شده و ازدواج کردند. پس از ریاست جمهوری موگابه، سالی در امور خیریه و رسیدگی به محرومان جامعه به فعالیت پرداخت. او به ویژه به خاطر خدماتش به نظام آموزشی و پزشکی کشور تا امروز محبوبیت دارد. اما گریس شخصیتی جاه طلب داشت که در سال های منجر به این ایده شد که جانشین شوهر نود و سه ساله اش شده و قدرت را قبضه کند. استبداد و خودکامگی موگابه از میانه دهه 90 و بعد از مرگ سالی شروع شد و پایه های حکومت خود را بر سرکوب و اختناق بنا کرد. او که مانند تمام دیکتاتورها، خود را در همه کارها و دانش ها صاحب صلاحیت می دانست ظرف چند سال کشور را در انبوه بحران های اقتصادی و اجتماعی غرق کرد.
 
گریس آن اوایل به امور سیاسی علاقه ای نداشت و بیشتر درگیر تجملات و فعالیت های غیرقانونی بود تا اینکه از سال 2014 «مهارت و استعداد» خود را در عالم سیاست کشف کرد؛ نخست از دانشگاه زیمبابوه در رشته جامعه شناسی عنوان دکترا کسب کرد و بعد هر روز بیشتر در مجامع عمومی ظاهر شد و ریاست سازمان زنان حزب حاکم را به دست گرفت. نفوذ گریس و فرزندانش در کشور روز به روز ابعاد گسترده تری پیدا کرد تا آن جا که بسیاری او را جانشین قطعی موگابه می دیدند. با وجود سانسور شدید رسانه ای در کشور زیمبابوه، مردم از زندگی اشرافی گریس و سه فرزندش باخبر هستند که هر روز گوشه ای از آن از پرده بیرون می افتد و به نفرت و انزجار مردمی که از فقر و محرومیت رنج می برند، دامن می زند. آخرین مورد آن هم جشن تولد مفصل موگابه بود که کلی جنجال ایجاد کرد.

 موگابه... بای بای!
 
فیل ها قربانی موگابه
 
داستان تولد نود و یک سالگی موگابه در شرایط بد اقتصادی زیمبابوه یک افتضاح سیاسی بود. هزینه یک میلیون دلاری برای تولد پرزرق و برق نود و یک سالگی موگابه صدای مخالفان او را درآورد. هزاران تن از حامیان حزب حاکم زانو پی اف با پوشیدن لباس رسمی مزین به تصویر رابرت موگابه، رییس جمهور زیمبابوه در مقابل هتل لوکس تفرجگاه «ویکتوریا فالز» به رقص و پایکوبی پرداختند و در جشن تولد نود و یک سالگی موگابه شادی کردند. موگابه و همسرش گریس هم 91 بالن به هوا فرستادند و از مهمانان در یک چادر سفید بزرگ پذیرایی شد. فیل هایی برای ضیافت سر بریده شدند در حالی که هفت کیک بزرگ تنها در یکی از  چادرها بود.
 
یک کیک نود و یک کیلویی عظیم الجثه تصویری از آبشار ویکتوریا را که به رودخانه «رامنبری» می رسید و مرز میان زیمبابوه و زامبیا را مشخص می کند، در ضیافت به نمایش گذاشته شد تا جشن تولد پیرمرد در اوج شکوه و ریخت و پاش برگزار شود. موگابه 90 دقیقه برای مهمانان در مورد اعمال تحریم های آمریکا علیه کشورش سخن گفت ولی مخالفانش مهمانی تولد او را «شنبه خجالت آور» نام نهادند. رییس جمهور زیمبابوه با وجود فقر گسترده در کشورش نود و دو سالگی خود را هم در مراسمی مجلل جشن گرفت.
 
در حالی که زیمبابوه سه میلیون سکنه در معرض گرسنگی دارد، رابرت موگابه صدها هزار یورو صرف این جشن کرده است. از سال 1986 روز 27 فوریه مصادف با هشت اسفند تولد موگابه جشن گرفته شده و آخرین مورد آن اسفند پارسال بود که 50 هزار مهمان برای شرکت در جشن نود و دو سالگی موگابه به شهر باستانی زیمبابوه بزرگ در جنوب این کشور دعوت شدند. رسانه های دولتی گزارش دادند که این جشن بیش از 700 هزار یورو هزینه داشته است. روزنامه دولتی «ساندی میل» پیش از فرارسیدن زاد روز موگابه، تولد او را «مانند تولد عیسی مسیح» خواند. «پوپاری توگارپی» سازمان دهنده جشن اعلام کرد 60 حیوان برای این منظور ذبح شده اند و صدها کیلوگرم گوشت گاو و دیگر حیوانات به مصرف رسیده است.

آقای جانشین
 
«امرسون منانگاگوا» روز سوم آذر (24 نوامبر) در استادیومی در «هراره» پایتخت زیمبابوه سوگند یاد کرد و رسما به جای رابرت موگابه به ریاست جمهوری رسید. منانگاگوا در زمان قسم خوردن گفت: «من به عنوان رییس جمهور زیمبابوه قسم یاد می کنم که به کشورم وفادار بوده و مطیع قانون اساسی باشم. من از مردم کشورم حمایت کرده و از حقوق آنان دفاع خواهم کرد.»
 
وی در سخنان خود پس از سوگند خوردن به مردمش قول داد کار خود را هرچه سریع تر آغاز و به وضعیت اقتصادی کشور رسیدگی کند. وی همچنین در سخنانش به رابرت موگابه، رییس جمهور پیشین این کشور ادای احترام کرد. منانگاگوا در مراسم سوگند خود همچنین وعده داد که انتخابات که برای سال آینده پیش بینی شده، در کشور برگزار کند. امرسون منانگاگوا، معاون اخراجی موگابه کسی است که به جای وی به ریاست حزب برگزیده شد. او هفتاد و پنج ساله و رییس سابق اطلاعاتی و یکی از اعضای ارشد حزب زانو پی اف بود که دو هفته پیش از سوی موگابه از سمت خود برکنار شد. همین رخداد یعنی «بحران برکناری منانگاگوا» موجب شد ارتش برای حل بحران مداخله کند.

موگابه... بای بای! 
 
داستان یکی از بزرگ ترین دیکتاتورهای آفریقا
 
زور تانک و سرنیزه
 
داستان از آن جا شروع شد که در روزهای پایانی آبان، موگابه با خلع معاون خود گمانه زنی های درباره هموار کردن مسیر همسرش برای جانشینی خود را تقویت کرد؛ ارتش زیمبابوه وارد عمل شد. گمانه زنی ها بر این اساس بود که او می خواهد با این کار، راه رسیدن همسرش به قدرت را هموار کند. تا شاید پس از مرگ یا کناره گیری او از قدرت، همسر جوان ترش به صورت مادام العمر زمام امور را به دست گیرد و این برای مردم و ارتش زیمبابوه، گزینه ای غیرقابل تحمل بود. ارتش در یک اقدام ضربتی و در یک کودتای بدون خونریزی، حصر خانگی را درباره موگابه به اجرا گذاشت. درست از 23 آبان تلاش ها برای راضی کردن موگابه برای استعفا آغاز شد.
 
با گذشت سه روز از تسلط نظامیان ارتش بر زیمبابوه، فشارها برای کناره گیری رابرت موگابه، رییس جمهور نود و سه ساله این کشور از قدرت، افزایش یافت. نمایندگان منطقه ای حزب زانو پی اف- حزب حاکم- خواستار استعفای موگابه شده اند. مسئولان هشت شاخه از مجموع 10 شاخه منطقه حزب اتحاد ملی آفریقا، جبهه مردمی حاکم (زانو پی اف) از رابرت موگابه خواستند، استعفا دهد. ارتش زیمبابوه، که از عصر سه شنبه 23 آبان در اقدامی بسیار شبیه به یک «کودتا» قدرت را دست گرفته بود، تلاش کرد موگابه را از کانال های مختلف راضی به کناره گیری کند. صبح جمعه موگابه برای نخستین بار در انظار عمومی حاضر شد. در سه روز گذشته محل اقامت او تحت محاصره نیروهای ارتش قرار داشت و او در حصر خانگی بود. او روز جمعه در یک مراسم فارغ التحصیلی حضور یافت و مدارک دانشجویان را به آن ها اهدا کرد.
 
گروه کهنه سربازان زیمبابوه که در میان آن ها بسیاری از همرزمان رابرت موگابه در دوران قیام این کشور برای استقلال از بریتانیا هم حضور داشتند و همیشه از حامیان اصلی موگابه محسوب می شدند، با صدور بیانیه ای ضمن درخواست استعفای رییس جمهوری، خواستار کنار رفتن او از رهبری حزب زانو پی اف هم شدند و همزمان گفتند که باید در انتخابات آتی زمینه رقابت سالم و آزاد احزاب سیاسی فراهم شود. موگابه در محل اقامت خود موسوم به «خانه سقف آبی» تحت فشار شدید برای استعفا بود و در نهایت بعد از یک هفته کش و قوس در این کشور آفریقایی، روز 30 آبان مسن ترین دیکتاتور دنیا راضی به استعفا شد تا زیمبابوه دوران پساموگابه را تجربه کند.
 
یک روز قبل از آن، موگابه در تلویزیون حاضر شده و اعلام کرده بود که حاضر به استعفا نیست اما پس از آن که زمزمه استیضاح او به گوش رسید، در نهایت راضی به استعفا شد، البته با تضمین هایی برای آینده خود و خانواده اش. با این حال ارتش زیمبابوه با وجود این که موگابه را مجبور به استعفا کرد اما این کار را با محترمانه ترین شکل انجام داد و اصرار داشت موگابه خود به صورت قانونی از منصبش کناره بگیرد و نامه استعفایش در مجلس سنا قرائت شود و چنین هم شد و در نهایت موگابه هر چند با اکراه مجبور شد نامه استعفای خود را تسلیم مجلس کند.
مطالب مرتبط
نام:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز: 450
قوانین ارسال نظر
بانک اطلاعات مشاغل تهران و کرج